berkenbomen.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Over deze Berkenboom
    Moeder
    Vrouw
    Maatschappelijk werker
    37 jaar
    (ex) Kanker patient
     
     
     
    Mijn Man
    Onze 2 Dochters
    Bultruggen
     
     
     
     
     
    Koken
    Eten
    Zelfspot
    Lezen
    Muziek aktief
    Muziek passief
    Internetten
    Wandelen
    Vakantie
     
     
     
    Onrecht
    Sneeuw
    Spam
    Rommel
    Vlees eten
    Dieren leed
     
     
     
     
     
     
    1 Poes
    2 Honden
    3 Visjes
     
     
     
     
    WIL JE ME MAILEN??
    kLIK OP HET PLAATJE
     
     
     
     
     
    LAATST GELEZEN:  
    slangen en Piercngs-
    Hitomi Kanehara
     
     
    LEES NU:
    Ik heb nergens spijt van
    - Mark Verver
     
    FAVORIETEN NU: 
     
    BOEK:
     
    Puk en Muk
     
    LIED:
    On The Back Of A Broken Dream
    - Flogging Molly
     
     
    FILM:
    P.S. I Love You
     
     
     
     
     
    LUISTER:
    KLIK op ELVIS
     
     
     
     
     
     
     
    Neem hem mee
    zet hem op je log
    en geef het
    geluk door
     
     
     
     
     
     
     
     
    Voor iedereen die
    hem kan gebruiken
     
     
     
     
     
     
     
    Deze vrouw loopt de
    wereld rond in haar
    strijd tegen borstkanker.
    Neem haar mee naar jouw
    site om haar daar verder
    te laten lopen
    Vorige week begon het allemaal weer. Een buikpijn die me al een paar weken in de weg zat bleek geen blaasontsteking te zijn. Meteen rezen er vragen, wat zou het dan zijn, als er maar niets is net nu alles beter begon te gaan.
    Toen ik ook nog last begon te krijgen van mijn "zitvlak" vertrouwde ik het helemaal niet meer. Dus ik besloot vorige week woensdagavond maar eens op "onderzoek" uit te gaan al vrij snel vond ik inwendig een knobbeltje waar ik vreselijk van schrok. De grootte van een knikker en dat is groot voor iemand die 8 maanden geleden in dat gebeid aan een kwaadaardig gezwel is geopereerd.
    Stom natuurlijk om 's avonds te gaan zoeken, maar nu was het te laat, ik had iets gevonden en was doodsbang, wat nu weer!?!?
    De dokterspost dan maar, hopenlijk kunnen zij mij gerust stellen. 2 uur later kon ik terrecht. De, gelukkig super vriendelijke, arts onderzocht me en gaf aan dat ik rustig de nacht in kon gaan. Het was inderdaad een duidelijke knobbel maar het voelde ingekapseld, niet helemaal hard en zat los wat ook een goed teken is volgens hem. Toch even naar de huisarts voor doorverwijzing naar de behandelend arts.
    Mijn huisarts was wederom geweldig, ook zij zag geen reden tot ongerustheid maar vond dat ik met mijn achtergrond verdien te weten wat de buikpijn en de knobbel veroorzaakt dus ging ze een afspraak regelen bij mijn oncoloog.
     
    Vandaag kreeg ik bericht dat ik donderdag terecht kan.
    Ondanks dat ik vertrouwen heb in de uitspraak van mijn huisarts en de vervangende arts is het wéér eng.
    Moet ik wéér schrijven onder mijn kopje "buigen als bamboe" terwijl ik dat nou juist achter me had willen laten.
    Samen met mijn man was ik juist plannen aan het maken om tegen het eind van dit jaar met z'n vieren heel de ellende, op een geweldige manier, af te sluiten en een nieuwe periode in te gaan.
    Als dat nu nog maar kan door gaan....als we maar de kans krijgen alles ook achter ons te laten en niet opnieuw te beginnen....
     
    UPDATE: zojuist bij de oncoloog geweest. Hij heeft met een naald in de knobbel gestokeken (aaaauuwww) om te kijken of het een cyste was, maar dit was niet het geval. Hij denkt nu aan bindweefsel. Toen hij me vroeg of ik voor de zekerheid een MRI Scan wil heb ik hierop toch maar bevestigend geantwoord ondanks dat ik me daar weer een hoop wachten op mijn nek haal.
    Het zal me, goed of slecht, wel zekerheid geven. Alleen laat die zekerheid wél weer op zich wachten en dat is lastig. Binnenkort krijg ik een telefoontje wanneer de scan zal plaats vinden.
    Ik houd iedereen hier op de hoogte....
     
    Lees meer...
    Moe ben ik, al een paar weken, in en in moe....
    Natuurlijk ga ik me daardoor ook weer zorgen maken of alles wel in orde is, een gezonden vrouw van 35 is toch niet steeds moe.
    Maar goed, ik heb het ook druk, druk, druk....
    Sinds een hele tijd ben ik halve dagen aan het werk, eerst 2 dat ging goed en toen drie. Ook dat was geen probleem. Ik mocht beginnen op een nieuwe werkplek waar ik heel blij mee was en wist dat mijn collega daar na een paar weken zou weggaan en dat ik het dan alleen moest doen. En ik doe dat dan....
    Probleem was alleen dat zij het werk in 21 uur moest doen en dat het haar niet lukte. Ik moet het nu in 3 ochtenden doen
    Natuurlijk is mijn leidinggevende super aardig en zegt me dat ik op mezelf moet passen, maar ik kan mijn clienten niet in de steek laten want dan krijgen ze problemen en dat wil ik heel graag voorkomen.
    Dus ik ben moe....
    Dan blijft die schouder toch een beetje zeuren (slijmbeursontsteking) daar wordt aan gewerkt, maar steeds weer naar de fysio gaan voor de behandelingen kost tijd en energie.
    Dus ben ik moe....
    Dan komt daarbij nog de energie die ik moet stoppen in de therapie die ik krijg bij de psycholoog, dat ik ook zwaarder dan ik eerder had gedacht.
    Dus, wederom, moe....
    Donderdag weer voor controle naar de oncoloog, dat is spannend en kost, ongemerkt, ook energie.
    Dus, moe....
    Dan heb ik nog niet eens gesproken over de dingen die gewoon moeten zijn. De dingen van alle dag.
    Spelen met mijn kinderen, ze in bed leggen, het huishouden doen, in de tuin werken, koken, wassen.
    Daarvoor ben ik te moe....
    Om, en dat doet zeer, maar te zwijgen van de leuke dingen: een dagje Efteling, een lange bos- of strandwandeling, lekker naar het zwembad, ongecompliceerd ravotten met de kinderen, koken voor vrienden of familie.
    Want hoe graag ik al deze dingen ook zou willen
    Ook daarvoor, hoe er ik het ook vind, ben ik te moe....
     
     
     
    Ook het loggen schiet er hierdoor oh zo vaak, en oh zo ongewild bij in.
    Ik hoop dat jullie toch nog af en toe komen kijken en het me kunnen vergeven dat ik niet zo vaak als ik zou willen bij jullie reageer....
    Lees meer...
     
    Vanmorgen bijna kotsend naar het ziekenhuis gefietst, wat had ik in de afgelopen weken een spanning opgebouwd zeg.
    Aangekomen op het terrein kwamen de tranen, ik was daar niet meer geweest sinds de conisatie (de "grote"operatie en daarop volgende afspraken zijn in een ander ziekenhuis uitgevoerd).....alle momenten van slechte naar slechtere uitslagen en alle onmacht bij het wachten kwamen weer naar boven. Hier had ik niet eens rekening mee gehouden.
    Met de tranen nog in mijn ogen naar binnen, biddend en wensend dat ik deze keer niet weer de molen van wachten, onderzoeken en operaties in zou moeten.
     
    Even moeten wachten en toen de foto's, die toch weer meer zeer deden dan ik mij herinnerde, maar goed.
    Omdat ik klachten heb werden de foto's meteen door een radioloog bekeken en maken ze voor de zekerheid gelijk een echo. Het was dezelfde vriendelijke man die ik ook vorige keer had. Hij liet me niet in spanning en vertelde dat er op de foto's geen verandering te zien was in vergelijking met de vorige keer. Toch een echo gedaan, omdat ik "geschiedenis" heb, maar alles zag er goed uit....wéér tranen, maar deze keer van geluk.
     
    Ik hoop maar dat dit me helpt om het vertrouwen in mijn lichaam weer een beetje terug te krijgen.
     
    Wat ik nu wil doen is, met mijn neus in de zon, zachtjes wiegen in de wind.....
    Lees meer...
    Vanmorgen werd ik wakker en was best wel gespannen, tja nog een paar uur te gaan en dan mocht ik gaan solliciteren.... maar ik had geen idee wat te verwachten. Mijn collega die bij het gesprek zou zitten weet wat ik kan en hoe ik werk, de procesmanager heeft dat dinsdag tijdens ons eerste gesprek al deels gehoord, was er nog een persoon die ik niet ken. Ik kon dus niet inschatten hoe het zou gaan lopen, me daarom moeilijk voorbereiden en dat vind ik lastig.
    Uiteindelijk vind ik dat het een heel prettig gesprek is geworden. We hebben vooral de inhoud van het werk besproken en mijn manier van werken, wat van belang kan zijn bij de samenstelling van het team. Ik hoop dat mijn gesprekspartners het ook als prettig hebben ervaren en dat ik deze baan krijg. Dat krijg ik vóór 1 mei te horen. Dus nu maar hopen....
     
     
    Vervolgens ben ik naar de tweede lokatie gegaan waar ik, als ik word aangenomen, ga werken. Ik was hier nooit geweest en was dan ook heel erg nieuwsgierig. Nou, dat was echt geweldig. Wat een fijne mensen werken daar. Ik ben maar even geweest en heb niet echt met ze gesproken, maar de sfeer die er hing was echt heel erg goed. Ja, dat is de beste manier om het te omschrijven: het voelde goed....
     
    Daarna snel de auto in en naar de psycholoog, ik voelde me wederom goed en ging er naar toe met een gevoel van kom maar op, het valt allemaal best wel mee, en dat was ook (even) zo.
    Ik kreeg om te beginnen alle ruimte om te vertellen dat ik het als heel naar had ervaren dat ik zolang had moeten wachten, daar werd op een prettige manier op gereageerd en dat was al het halve werk. Toen moest ik antwoord gaan geven op een aantal vrij simpele vragen, maar met de vragen kwamen ook al snel de tranen.....de geplande mammo kwam ter sprake en nu merkte ik eigenlijk pas dat ik me daar hartstikke veel zorgen om maak en dat ik het zoooo verschrikkelijk eng vind. Dat ik zo bang ben dat deze ziekte me, nadat ik dacht hem verslagen te hebben, in gaat halen.....
    Dat ik het dan misschien niet red, net zoals mijn tantes, dat ik opnieuw die molen in moet....dat....dat....
     
    Deze Bamboe wil even niet buigen....deze Bamboe wil even de kans krijgen rechtop te blijven staan en te genieten van een zacht briesje in plaats van die storm....
    Lees meer...
    Vandaag ben ik voor het eerst sinds "de diagnose kanker" gaan werken. Ik begin met 2 ochtenden per week. Ik mag reïntegreren in mijn woonplaats en dat vind ik heel erg fijn. Het werk hier is anders dan op mijn oude werkplek en ook de cliënten zijn heel anders, maar voor mij interessanter. Hiermee ben ik dus heel blij.
    In de tijd dat ik thuis zat zijn hier ook een aantal uren vrijgekomen die op dit moment moeten worden ingevuld en hiervoor heb ik donderdag een sollicitatiegesprek.
    Super spannend want ik wil die baan heel erg graag....
    Maar toch best wel veel in één week, voor het eerst weer aan het werk én meteen solliciteren.
     
    Vandaag ben ik voor het eerst geweest, heb een fijn gesprek gehad met de projectmanager en meegelopen op mijn (mogelijk) nieuwe werkplek met een collega en ik moet zeggen, ik vond het super fijn. Mijn dag was goed en ik had er ook echt zin in tot net  de telefoon ging....
     
    Er werd gebeld vanuit de psychologenpraktijk om afspraken te maken....uitgerekend nu, vandaag. Ik voelde me vandaag gewoon goed, gezond, gewoon een maatschappelijk werker die weer aan de gang gaat en nieuwe kansen krijgt....en niet een (ex)kankerpatient.
     
    Nu bellen zij....bijna 2 maanden na de intake (terwijl ze pretenderen mensen binnen 2 weken te helpen) om afspraken te maken. Als ik aan geef dat ik niet meer alle tijd heb omdat ik, na 6 maanden ziek thuis geweest te zijn, eindelijk aan het reïntegreren ben maakt dat kennlijk niets uit.....IK BEN BOOS en hoe meer ik schrijf hoe bozer ik word!!!!
     
    Op 2 maart hebben ze me met een stempel op mijn kop naar huis gestuurd met de mededeling dat ik binnen enkele weken zou worden opgeroepen. Ik heb me super shit gevoeld om die stempel, voelde me waardeloos en raar maar er kwam geen hulp. Ik heb ze gebeld wanneer ik een afspraak kon krijgen, maar ik lag op de stapel en moest wachten, tja therapeuten tekort wij bellen u wel.
    En nu, net nu alles op zijn plek begint te vallen, ik weer begin met werken en kansen krijg komen zij....en mijn werk daar hebben ze geen boodschap aan want met een of andere air die de indruk gaf dat ik blij mag zijn dat ik daar mag komen werden mij tijden doorgegeven waarop ik moet komen....
    Ja, ik ben boos, heel erg boos!!!!
    En daar baal ik van, want het wás een fijne dag....
    Lees meer...
    Ik heb het ff lastig......
    De vraag óf er een derde kind zou komen hebben we, als we heel eerlijk zijn, nooit echt gehad. Wanneer was lastiger....
    Voor de grap heb ik toen eens gezegd: Maxima heeft nu twee meiden, als zij voor de derde gaat doen wij mee, haha.
    Wat begon als een grapje is een beetje "een ding" geworden. Zo van ze zál toch wel voor een derde gaan, en als ze maar niet te lang wacht want ik wil niet te oud zwanger worden.
     
    Toen kwam mijn ziekte in het spel.....en uitgerekend, toen ik wist dat mijn baarmoeder eruit moest, de dag van mijn conisatie in het (ja écht waar) Maxima Medisch Centrum las ik in de krant dat Maxima zwanger was, ik heb zoooooo gehuild....
     
    Gisterenavond kwam ik thuis na een goed maar toch wat beladen gesprek en hoorde dat Maxima was bevallen van een gezonde dochter, geweldig natuurlijk. Maar ik had echt gedacht dat ik dat wel achter me had gelaten. Dat ik dat stukje, wat gewoon een grapje had moeten zijn, wel los had gelaten, maar het zit er nog en stiekem doet het gewoon nog zeer....ondanks dat het eigenlijk nergens op slaat.
     
    Mijn lief heeft dit alles allang losgelaten, voor hem is dat kindje helemaal geen gemis. Het enige wat telt voor hem is dat zijn vrouw gezond wordt, is en blijft....dat maakt het lastig er met hem over te praten....
     
    Vandaag ben ik alleen thuis met mijn kleine grote meiden, dat maakt het lastig om mijn tranen te laten gaan....
     
    Het is dus allemaal gewoon ff lastig....
    Lees meer...
    Ik voel me de hele week al een hypochonder. Voel me stom en een aansteller, ondanks dat ik echt wel dingen heb....
     
    Sinds een paar jaar heb ik, af en aan, heel erg veel last van mijn borsten. Ze doen dan zóóó'n pijn en voelen "knobbelig"aan. Ik ben hiervoor al een aantal keren bij de huisarts geweest, hij heeft het steeds onderzocht en heeft me zelfs een mammografie laten maken. Ook toen ik in het ziekenhuis lag voor de eerste behandeling van mijn baarmoederhalskanker (conisatie) hebben ze er nog gemaakt. Dit is nu 7 maanden geleden....
    Het plekje in mijn borst is wat het is en veranderd verder niet, maar toch maak ik me zorgen.
    Nu heb ik deze week voor het eerst een zere plek in mijn oksel ontdekt, geen knobbel maar een soort schijfje. Waarschijnlijk een opgezette lymfe, maar toch eng....
     
    Nou moet je weten dat in mijn familie al een aantal gevallen van borstkanker zijn voorgekomen en dat borstkanker een erfelijke vorm van kanker is....
    Ik kom er deze keer niet zo goed uit. Van de ene kant heb ik alles al laten onderzoeken en was het goed, het kán bijna niet fout zijn. Van de andere kant ben ik wel hartstikke bang en denk ik dat ik toch stappen moet ondernemen....
     
    Sinds donderdag heb ik een gruwelijk knallende koppijn, waarschijnlijk gewoon van de stress.... door die pijnlijke borst en oksel, omdat ik weer moet beginnen met werken en ik niet weet of ik het wel aan kan, omdat ik héél graag in een andere regio wil gaan werken maar daar geen zekerheid over krijg....en soms ergens ver in mijn hoofd komt dan heel even, stiekem, het zal toch niet al zijn uitgezaaid naar mijn hoofd....en  dan volgen de tranen.
     
    Wanneer kan ik EINDELIJK eens naar die psycholoog....
    En meer nog, wanneer kan mijn leven nou eens gewoon doorgaan zoals het was ZONDER angst en pijn.... 
     
     
    Lees meer...
    Vandaag had ik weer een afspraak bij de oncoloog, omdat ik nogal wat vragen had heb ik daar best wel naar uitgekeken. Kon ik eindelijk vragen wat ik wilde oa of de pijnen die ik nog heb "normaal" zijn.
     
    Het liep allemaal een beetje anders, de arts deed een paar uitspraken die op dat moment niet direct indruk op me maakten, maar toen ik vanmiddag even tijd had en alles zich in mijn hoofd nog eens afdraaide sloeg de schrik om mijn oren, WAT had hij gezegd!!!! Heb ik het goed gehoord?? Dus Verwarring alom....
     
    Toen we binnen kwamen had hij nog geen tijd gehad het dossier door te nemen en hij deed dit dus waar wij bij zaten.
    Hij noemde alles op en kwam toen bij het stuk; is er nog iets terug gevonden?? Wij zeiden beide: Nee. Hij antwoorde, Ja toch wel.... een tumor van 6,9 en nu komt de eerste verwarring (zei hij nou cm of mm?????? een groot verschil en toch weet ik het écht niet meer) in de baarmoeder. Hij ging verder met het deel dat de lymfen schoon waren en dat alles dus heel erg goed verlopen was.
    Weer een onderzoek gehad waarbij hij vertelde dat alles er heel goed uitzag en hij ook uitlegde dat de pijnen die ik nog heb heel erg normaal zijn omdat ik mezelf zeker een half jaar tot een jaar moet gunnen om er bovenop te komen.
    Toen ik vroeg hoe mijn kansen nu zijn gaf hij aan dat de kans dat het terug komt minder dan vijf procent is. Natuurlijk ging ik daar met een fijn gevoel weg. Ik had eigenlijk alleen maar goed nieuws gekregen, toch??
     
    Tot er flarden terug kwamen in mijn hoofd en ik opeens niet meer weet of het nu centimeters of milimeters waren. Ik niet meer weet of het nu nóg een tumor was in mijn baarmoeder of dat de tumor doorgegroeid was in mijn baarmoeder met een geheel van 6,9 ....
    en hoe meer ik nadenk hoe banger ik wordt.
    Het is nu heel moeilijk om alle goede dingen die hij heeft gezegd naar voren te halen, alleen dit gaat nu nog door mijn hoofd.
     
    Wat ik ook zo stom van mezelf vind is dat ik dat getal 6,9 wel heb onthouden maar wat erachteraan kwam niet.....heel vreemd.
     
    Mijn lief is er van overtuigd dat het milimeters zijn en dat het niet nóg een tumor betreft, maar hij kan me niet overtuigen deze keer, ik ben bang....
    bang, terwijl er niets aan de hand is, bang terwijl ik eigenlijk alleen goed nieuws gehad heb....
     
    Het wordt tijd dat ik een terecht kan bij de psycholoog, morgen eens bellen waar op de wachtlijst ik sta......
     
    Up-date:
    wat betreft de psycholoog: ik lig op de stapel die moet wachten tot ik aan de beurt ben ivm een tekort aan therapeuten, "don't call us we'll call you". (maar wanneer??????)
     
     
    Vandaag heeft mijn lief terug gebeld naar het ziekenhuis, de oncoloog zou tussen 13.30 en 14.30 contact met ons opnemen....Hij vertelde dat er niets is om ons zorgen over te maken. De tumor is in zijn geheel verwijderd, er is géén tweede tumor gevonden en de lymfen zijn schoon, voor zover: ALLES IN ORDE!!
     
    Lees meer...
    Gisteren ben ik naar de koffie-ochtend van Olijf geweest. Hier komen een aantal vrouwen ( in dit geval 9) bijeen om over allerlei zaken, die al dan niet met Gyneacologisch kanker te maken hebben, te praten.
    In december heb ik mijn eerste kennismaking gehad met mijn lotgenoten van Olijf. Dat was een hele fijne ervaring (lees meer in log buigen als bamboe 20 december). Daarom kon ik ook niet wachten om deel te nemen aan mijn eerste koffie-ochtend.
    Deze keer was de groep een stuk kleiner, maar gelukkig waren er wel een paar bekende (en vooral heel vriendelijke) gezichten. Ik werd wederom hartelijk ontvangen, maar vond het toch weer moeilijk mijn plaats te vinden.
    Ik kijk over het algemeen al de kat uit de boom in nieuwe situaties. Maar nu ik ook nog eens niet zo goed in mijn vel en vooral in mijn hoofd zit wil ik alles wat ik zeg op een goudschaaltje wegen. Dit omdat ik heel erg bang ben er stomme dingen uit te gooien. Mijn hoofd laat me de laatste tijd nogal eens in de steek waardoor ik soms zulke stomme en domme dingen kan zeggen.... en dat vind ik heel erg. In een nieuwe groep mensen betekend dat dan dat ze misschien een raar beeld van me krijgen. Wat dan weer dat beetje zelfvertrouwen wat ik heb in de grond stampt (snappen jullie het nog????) en ik dus niks zeg.
    Wat er eigenlijk gebeurde was hetvolgende: Iemand vertelde iets waar ik graag op wilde reageren in mijn hoofd repeteerde ik wat ik ging zeggen en hoe ik dit moest verwoorden en het gesprek was alweer te ver weg om überhaupt nog te zeggen wat ik wilde.
    Even voor de duidelijkheid: dit probleem lag écht bij mij en heeft niet aan mijn gesprekspartners gelegen. Als ik het had aangegeven hadden ze me de ruimte gegeven dat weet ik zeker. Maar daar ben ik dan weer te verlegen voor.....
     
    Nu ik mijn verhaal terug lees lijkt het net of het voor mij iets negatiefs was en dat is zeker niet zo. Ik ben heel blij dat ik heb deelgenomen aan deze ochtend en dat ik na alle ellende deze vrouwen heb leren kennen.
    Maar....nog blijer ben ik als ik straks alles wat beter op een rijtje heb zodat ik ook écht aan het gesprek kan deelnemen....
    Lees meer...
    Hoewel ik probeer het hier niet te doen ga ik er nou toch even voor; dus voor wie er geen zin in heeft stop maar met lezen want ik ga effe klagen!!!!
     
    Ik ben het even helemaal zat. Vandaag had ik weer zoveel pijn. En het ergste vind ik nog wel dat het weer een "nieuwe" pijn is.
    Mijn buik en schaamstreek doen heel erg pijn als ik me lichamelijk inspan, en dat is dan ook echt bij de minste inspanning, een keertje stofzuigen of afwassen of spelen met de kinderen. Gewoon kleine dagelijkse dingen waar je eigenlijk helemaal niet bij stil zou moeten hoeven en vooral willen staan.
    Ook in mijn kop zit het niet goed, daar wordt aangewerkt. Ik wacht op mijn eerste echte afspraak bij de spycholoog en dan kan ik daarmee aan de slag. Maar vandaag kwam er weer iets nieuws bij. Ik heb zo'n gruwelijke pijn in mijn benen!!!! Ze voelen moe en zwaar en tintelen en daar word ik he-le-maal niet goed van. Niet alleen omdat het pijn doet, maar vooral van dat het er ook weer bijkomt. Wanneer gaat het nou beter, wat komt er nog allemaal bij??
    Gaat het nog wel beter?? Ik heb hier gewoon even geen zin meer in. In dit lijf dat me maar in de steek laat, dat niet doet wat ik wil. Ik wil weer eens gewoon leuke dingen doen zonder erbij na te hoeven denken of vervolgens een dikke vette rekening te krijgen (zoals met carnaval)
    Ik wil gewoon jonge moeder zijn en kunnen ravotten met mijn kinderen of een stuk met ze gaan fietsen.
    Ik wil me ook gewoon geen zorgen hoeven maken over wat dit nu weer is. Nu ben ik weer bang, misschien wel terecht, dat ik lymfoedeem krijg, moet ik me dáár weer zorgen over gaan maken. Heb mijn TED-kousen maar weer aangedaan en zit met mijn benen omhoog en nou gaat het wel, maar ik baal baal BAAL BAAAL BAAAAAALLLLL.
     
    Had hier graag nog wat scheldwoorden en andere narigheid neergezet, maar ik zal me inhouden en het hier bij laten.
    Ja, het lucht toch wel op....
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl